0 سبد سفارش باسمه

هنرمندان

ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی

میله جان فرانسوا (Millet Jean Francois )

جان فرانسوا میله  (jean francois millet)
این نقاش دهقان زاده  متولد 1814 در نرماندی است. از کودکی علاقه وافری به طراحی داشت و در سال 1838 به پاریس رفت تا شاگرد پل دلاروک بشود. مجبور بود با چیزهای مختلفی بجنگد از جمله سال های طولانی در فقر بسیار زیست. اولین نمایشگاهش را در سال 1840 برگزار کرد و دو سال بعد ازدواج کرد. تحت تاثیر آثار پوسین و اوستاش به کشیدن تصاویراسطوره ها یا پرتره پرداخت. اما خاطراتش از زندگی روستایی اش و دیدارهای متناوب اش از نورماندی به سمت زندگی دهقانی سوق اش دادند و این ویژگی تبدیل به وجه مشخصه ی باقی آثارش شد. در سال 1848 تابلوی خوشه چینان را که اکنون گم شده است به نمایش گذاشت که تئوفیل گوتیه تحسین اش کرد و وزیر داخلی کشور آن را خرید. در سال 1849 پاریس را ترک کرد و به جنگل باربیزون رفت و این مکان را تبدیل به سوژه ی نقاشی هایش کرد. نقاشی هایش با موضوعات روستایی با اسقبال زیادی مواجه شد و در سال 1859 نقاشی مشهور آنگلوس را کشید که چهل سال بعد به قیمت استثنایی 553000 فرانک فروخته شد.  گرچه میله به دلیل گرایش های واقعی یا کاذب سوسیالیستی اش مورد اعتماد دولت نبود، رویکردش در انتخاب موضوع های دهقانی حالتی دو وجهی داشت.  به دلیل تبار دهقانی اش به کارگران مزرعه به چشم افراد کوته فکر و ناآگاه در مورد زیبایی می نگریست و جمله ی " زحمت صادقانه راز خوشبختی است " را قبول نداشت. 
در حقیقت موفقیت او ریشه در این حقیقت داشت که گرچه در قیاس با پیشینیان و معاصرانش یک رئالیست بود اما واقعیت را در شکل قابل قبولی با یک فیلتر مذهبی یا بی غل و غش و روستایی مآب ارائه می داد. با وجود این برای نقاشان جوان تر الگویی شد که به آنها دلگرمی می داد و کمک شان می کرد. بودین را به نقاش شدن تشویق کرد، کارهایش تاثیر زیادی بر مونه ی جوان داشت و حتی بر پیسارو که اعتقادات سیاسی اش را هم با هم در میان می گذاشتند. گرچه میله با نزدیک شدن به پایان زندگی اش شروع کرد به استفاده ازرنگ های روشن تر و شادتر و قلم مویش آزادانه بر بوم کشیده می شدند و آثارش قرابتی با امپرسیونیسم پیدا کرده بودند اما تکنیک اش هرگز در واقع به تکنیک آن ها نزدیک نشد. هرگز از فضای باز نقاشی نکرد و میزان آگاهی اش از ارزش تونالیته ی رنگی محدود بود. با این حال کارهایش شکوهی داشت که ژرژ سورا و ونگوگ به دنبالش بودند.
جستجو