0 سبد سفارش باسمه

هنرمندان

ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی

پیکاسو پابلو(Picasso Pablo)

پابلو پيكاسو  (Pablo Picasso)
نقاش، مجسمه‌ساز، گرافیست و سفال‌گر مشهور اسپانیایی در سال ۱۸۸۱ متولد شد. او را به طور کلی به دلیل مهارت تکنیکی، تعدد استعداد، قدرت خلاقه، اصالت، پرکاری، و تأثیرگذاری بر هنر بعد از خود برجسته‌ترین هنرمند تجسمی قرن بیستم به حساب می‌آورند. در پانزده سالگی به عنوان نقشه‌کش در آکادمی سلطنتی هنر بارسلونا مورد تحسین قرار گرفت. پس از آغاز قرن بیستم بیش‌تر زندگی‌اش را در پاریس گذراند، بیش از چهل سال آن جا زندگی کرد و سپس به جنوب فرانسه رفت. نبوغ و توانایی او در همان کارهای ابتدایی‌اش از جمله پیرزن متجلی بود. محصولات هنری متنوع پیکاسو را با این که معمولاً با هم همزمان می‌شدند می‌شود به سه دوره‌ی مجزا تقسیم کرد. در «دوران کارگری یا آبی» (۴-۱۹۰۱) جهان فقرا را به تصویر کشید. این نقاشی‌های حزن‌آلود که غالباً با تونالیته‌های آبی- خاکستری رنگ‌آمیزی شده‌اند جزو مشهورترین و ستایش‌شده‌ترین آثار هنری قرن بیستم به شمار می‌آیند، مانند گیتاریست پیر. وجه مشخصه‌ی نقاشی‌های مربوط به «دوران رز» (۶-۱۹۰۵) استفاده از رنگ‌های شادتر و غنا و احساسات بیش‌تر است. در ضمن سوژه‌ی این نقاشی‌ها اغلب از سیرک انتخاب شده‌اند. استودیوی پاریسی پیکاسو در این دوران چهره‌های مشهور آوانگارد مانند ماتیس، براک، آپولینر و گرترود استاین را به آن جا کشاند. او پیش از آن تعداد زیادی اثر کنده‌کاری‌شده داشت و در عین حال در مجسمه‌سازی نیز فعالیت‌هایی انجام داده بود. در سال ۱۹۰۷ پیکاسو تابلوی دوشیزگان آوینیون را کشید که تغییر جهت آشکاری از دیدگاه هنری دوران پیشین‌اش بود و مهم‌ترین اثرش در جهت‌گیری به سمت سبک کوبیسم و نقاشی آبستره‌ی مدرن. تأثیر سزان و پیکره‌های آفریقایی در فرم شکسته و تکه‌تکه و اعوجاج‌های بی‌سابقه‌ی نقاشی‌ها آشکار بود. این نقاشی در واقع نخستین مبشر مرحله‌ی اول کوبیسم یا به‌اصطلاح کوبیسم تحلیلی بود. این سبک بی‌پیرایه و خشن و روشنفکرمآبانه را پیکاسو، ژرژ براک و خوان گریس ابداع کردند و پرورش دادند. زن برهنه نقاشی نمونه‌ای و سه زن مجسمه‌ی نمونه‌ای این سبک‌اند. در مرحله‌ی کوبیسم تحلیلی (بعد از ۱۹۱۲) فرم‌های پیکاسو بزرگ‌تر و تمثیلی‌تر شد و طرح‌های دکوراتیو تخت و روشن و شاد جای خود را به ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌تر و عبوس‌تر دادند. سه آهنگساز نمونه‌ی کامل این سبک است. آثار کوبیستی پیکاسو قاطعانه اثبات می‌کنند که اثر هنری می‌تواند فراتر از هر گونه تلاشی برای بازنمایی واقعیت، به خودی خود به عنوان یک شیئ مهم وجود داشته باشد. در طول هر دو مرحله‌ی کوبیسم تجربیات پیکاسو و دیگران باعث به وجود آمدن چندین تکنیک جدید هنری مانند کلاژ شد. انرژی و خلاقیت سرشار پیکاسو به اشکال دیگری نیز بروز پیدا کرد. در دهه‌ی ۱۹۲۰ پیکاسو با جدیت بر تم‌های کلاسیک کار کرد و آثار به‌یادماندنی فراوانی خلق کرد که یادآور آثار باستانی‌اند و با طنزی تلخ عجین شده‌اند. این آثار همزمان با نقاشی‌های دوره‌ی کوبیست ترکیبی به ظهور رسیدند. پیکاسو را مدتی به عنوان پیش‌قراول سوررئالیسم قلمداد می‌کردند اما روش عقل‌مدار و روشنفکرانه‌ی او در اصل نقطه‌ی مقابل زیبایی‌شناسی خردگریز سوررئالیست‌ها بود. او در پی تقویت تأثیر حسی آثارش بود و می‌خواست رنج و درد را بر بوم به تصویر بکشد. به همین دلیل نیز در سال ۱۹۳۷ بمباران شهر اسپانیایی گرنیکا او را ترغیب کرد تا دومین نقاشی بزرگ و جریان‌سازش، گرنیکا، را بکشد که بازتاب تمثیل‌گونه و پرشور رسوایی فاشیسم و جنگ بود. عواید حاصل از مجموعه کارهای مختلف پیکاسو در دهه‌ی ۱۹۳۰ به آرمان‌های انقلاب کمک شایانی کرد. پیکاسو در سال‌های آخر زندگی‌اش به سمت کارهای فانتزی و کمیک رفت و در مجسمه‌سازی، گرافیک، سفال‌کاری، طراحی لباس و ... هزاران اثر تحسین‌برانگیز از خود به جا گذاشت. او در سال ۱۹۷۳ از دنیا رفت.
 
جستجو