0 سبد سفارش باسمه

هنرمندان

ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی

کلیمت گوستاو (Klimt Gustav)

گوستاو کلیمت  (Gustav Klimt)
کلیمت نقاش سمبولیست اتریشی در سال ۱۸۶۲ در بومگارتن، شهری در حومه‌ی وین متولد شد. علاقه‌اش به نقاشی را در واقع پدرش در او ایجاد کرد که کارش حکاکی بر طلا و نقره بود و از کودکی گوستاو را به آموختن نقاشی ترغیب کرد. فرزند دوم خانواده‌ی نه نفری‌اش بود و کودکی‌اش در فقر گذشت. از سال ۱۸۷۶ به مدرسه‌ی فن و هنر وین رفت و سال‌ها بعد، پس از فارغ‌التحصیلی از آن جا در سال ۱۸۸۳ استودیویی مستقل مخصوص نقاشی دیواری بنیان نهاد. همان طور که از نقاشی‌های دیواری‌اش در برگ‌تیه‌تر وین (۱۸۸۸) و راه‌پله‌ی موزه‌ی Kunsthistorisches برمی‌آید، کارهای اولیه‌‌‌اش نمونه‌های آشنای نقاشی‌های آکادمیک اواخر قرن نوزدهمی بوده است. سال ۱۸۹۷ بود که سبک خاص و پخته‌ی کلیمت طلیعه زد و مدرسه‌ای بنیان‌گزاری کرد متشکل از نقاشانی که علیه هنر آکادمیک و در تأیید سبک به‌شدت تزئینی به‌پا خاستند. چیزی نگذشت که کلیمت سه نقاشی دیواری تمثیل‌گونه برای سقف تالار اجتماعات دانشگاه وین کشید که با انتقادهای شدیدی روبه‌رو شد. استفاده از تمثیل‌های بی‌پروا و جسورانه‌ی نقاشی‌ها به‌عنوان مایه‌ی آبروریزی هنر نقاشی پس زده شد و دست آخر هر سه نقاشی در جریان عقب‌نشینی نیروهای اس. اس. در سال ۱۹۴۵ از بین رفت. وجه مشخصه‌ی نقاشی‌های بعدی او، کتیبه‌ی بتهوون (۱۹۰۲) و نقاشی‌های دیواری سالن غذاخوری کاخ Stoclet بروکسل، پایتخت بلژیک، (۱۹۱۱- ۱۹۰۹) طراحی‌های تک‌بعدی و استفاده‌ی چشمگیر و بی‌قاعده از قالب‌های مسطح و تزئینیِ رنگ و ورقه‌های طلا بود که دوران طلایی کارنامه‌ی کلیمت را رقم زد و واکنش‌های بسیار مثبت منتقدان را به همراه داشت. بوسه (۱۹۰۸) و مجموعه پرتره‌هایش از جمله فرو فریتسا ریدلر (۱۹۰۶) و فرو آدل بلاچ‌بائر (۱۹۰۷) از موفق‌ترین و مشهورترین آثار این دوران کلیمت‌اند. در بوسه، معروف‌ترین اثر کلیمت، فیگورهای بسیار زیبای انسانی، پیچیده در رداهای معرق‌گون آبستره‌ای که خط و خطوط جسمانی بدن را در خود محو می‌کنند، در فضایی رویاگونه غوطه‌ورند. خطوط مواج و پرتحرک، و فرم ریخت‌شناسانه‌ و پرجزئیات نقاشی‌های بی‌بدیل کلیمت تاثیر عظیمی بر جنبش هنر نو (Art Nouveau movement) گذاشت. او در آثار دیگرش فیگورهای انسانی را بدون سایه و با شمایلی تمثیل‌وار و فراواقعی به تصویر می‌کشد و جذابیت جسمانی را به‌وسیله‌ی محصور کردن جسم با طرح‌های تخت و پیچیده‌ی به‌شدت تزئینی تشدید می‌کند. گوستاو کلیمت در فوریه سال ۱۹۱۸ پس از کسب موفقیت‌های بسیار در کارش، بر اثر سکته‌ی مغزی درگذشت در حالی که بسیاری از نقاشی‌هایش ناتمام ماند.
 
جستجو